Mówi się, że nie ma ludzi niezastąpionych. Ale każdy, kto choć chwilę znał naszego profesora, wie, że to bzdura. Bo jak zastąpić kogoś, kto w jednej osobie mieścił genialny umysł wybitnego chirurga, wielkie, wrażliwe serce i duszę niepoprawnego śmieszka?
Dla świata był Panem Profesorem – autorytetem, człowiekiem, który w blasku lamp operacyjnych dokonywał rzeczy niemożliwych. Pacjenci widzieli w nim ratunek, a studenci mistrza.
Ale dla nas był przede wszystkim Przyjacielem, Kimś niezwykle ważnym.
Potrafił śmiać się z samego siebie, a jego błyskotliwa riposta była jak najostrzejszy skalpel, wszystkich zarażał swoim śmiechem.
Jednak Pan Profesor był niebywale czuły na ludzką krzywdę. Nie potrafił przejść obojętnie obok cierpienia pacjentów. To nie była tylko zawodowa misja chirurga – to była jego ludzka natura.
Będzie nam brakowało wspólnych rozmów, tych poważnych o życiu i tych kompletnie absurdalnych, przy których płakaliśmy ze śmiechu. Brakować nam będzie jego mądrości, wsparcia, wspólnych wyjazdów i spotkań po pracy.
Drogi Profesorze, odszedłeś na swój najważniejszy dyżur.
Dziękujemy Ci za wszystko.
Za Twoją naukę, za Twoje serce i za każdy wspólny uśmiech.
Do zobaczenia Stomedowa Rodzina.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Marcin_Kozakiewicz